En jy dink JOU lewe suck??!

 

In ‘n vorige verhaaltjie het Griet vertel van haar oulike klein huishoudinkie, bestaande uit haar man Lodewyk de Lange die Derde, haar eenling oudste, haar tweeling, en die sewe hondjiejies en twee oulikste skatlikste ou katjies. En hierdie storietjie word sommer spesiaal opgedra aan haar tant Hessietjie, wat so lief is vir oulike storietjies.

Klein Fauna en Flora, Griet se tweeling, het nou besluit om twee bull terrier tefies aan te hou na die werpseltjie gebore is. Flora se hondjie het aanvanklik ‘n sagmoedige gees vertoon, maar was ook soms spottenderwys “Dora the Explorer” genoem. Sy het dikwels spoorloos verdwyn, en is dan op die vreemdste plekke gevind, soms in die snaakste posisies. Die finale strooi was toe klein Wolfie (a-la Dora) haar verbeel het sy is Superwoman, en probeer vlieg het van die bed af. Een twee drie, en haar agterbeen was gebreek.

Woorde het Griet ontbreek. Geld ook. Argumente was nou egter volop. Wie het die blessitse hond op die bed gesit?! Nee, daardie een was dood, weg of die hond het soos ‘n kat boom geklim. Jip. Wolfie kán klim, met gipsbeen en al, sou die familie agterkom later toe hulle Wolfie skelm dophou.

Wie was in die omgewing en het nie gekeer dat die hond van die bed afval nie?! Ousus BlackBessy. Sy vertel sy het die bed opgemaak, Wolfie het een kant afgeduik, Leilah, haar suster-hond, aan die ander kant, en sy wat Ousus BlackBessy is het amper getrip oor haar selfoon se oorfoondrade. Sy moes toe ‘n keuse maak. En toe kies SY om nie te val nie. Dis beter so Ousus. Griet was in haar hart heimlik bly oor die keuse want Ousus is effe geset en Griet het nie geld gehad vir nuwe vloerteëls vir ‘n ganse kamer nie.

Griet, Lodewyk se gade, het nou begin lei aan melankoliese depressie. So het sy vermoed.  Hy het snaakse simptome van pyn begin openbaar. Soms het hy net voor sy lessenaar gesit en kreun en sy kop in sy hande laat sak soos iemand wat vreeslik treur. Veral as sy pas van die veearts terugkom met die goeie nuus dat die rekening nou net eenduisend sewehonderd rand is, plate neem ingesluit. En dat die hond se been is gebreek is, maar dit kan aangroei.

‘n Week het verloop in die huishouding. Wolfie het dapper begin rondhardloop met haar verbinde been. Sy was die ‘runt’ van die werpsel, en is gebore met ‘n verbete lus om te lewe. Onafhanklikheid is haar leuse, en die lewe moet ontdek word. Daar is nie ‘n sekonde tyd om gemors te word nie. Sy steur haar nie aan haar oulike, skoorsoekende suster wat alte vermaaklik orals rondhop en aan als hap nie. Nee wat. Wolfie gaan eet malvas, keer klippe om, kyk of daar muise onder die yskas is, en kom sloeg so nou en dan by Griet se voete neer, geheel en al uitgeput na ‘n verkenningstog. Die geheim is dat Wolfie en Griet geheel en al verknog is aan mekaar, tot in hulle siele geknoop aan mekaar, maar hulle rep nie ‘n woord daaroor nie. Streng gesproke moet Wolfie waai, want Lodewyk het haar belowe as ‘n geskenk aan sy vriend. Wolfie en Griet dink sy plan stink. Dis net ‘n monster van ‘n man wat ‘n hond met ‘n af-been weggee as ‘n persent.

Na so vyf dae kom Griet agter dat Wolfie se voet nou erg sleep, en sy is vreeslik slaperig. En die middag terwyl die gesin vleis braai, nogal terwyl Griet se Professor in Teologie kom kuier, tel Lodewyk de Lange die Derde vir Wolfie op om die been te ondersoek. “Kyk en ruik heeltyd”, het die veearts vermaan. Lodewyk het die verband verseel met Duct tape aan die onderkant om seker te maak die voet word nie nat nie, en Wolfie is op inspeksieparade geplaas ten minste drie maal per dag. Maar o wee. Lodewyk het Griet een kyk gegee en haar maag het gedraai. Die vleis was net so gelos. Sagmoedige Lodewyk het geskree op almal, en hy en Griet het kamer toe gehol.

Wolfie word toe op die bed neergesit, en haar voet word oopgemaak. Gelukkig het Griet al ‘n mens sien doodgaan, anders het sy seker omgekap. Arme Wolfie se voetjie het vrot geword. Papvrot. En dit het versprei. Op tot bokant die knie, en seertjies tot aan die bobeen.

Griet het haar Kia in resiesmodule gesit en gejaag veearts toe. Op Kersfees. Die veearts was nie aan diens nie. Die ander veearts se noodnommer wou nie werk nie. Griet het gejaag plaas toe. ‘n Boer spuit toe vir Wolfie penissillien. Wolfie het agterna lekker gaan sit in ‘n bad Engelse soutwater, en klein Flora het kom stories voorlees en gesels. Sommer twintig minute lank. Vir ‘n bull terrier is Wolfie mal oor bad, veral as sy kan droë worsies kou, iemand haar rug lekker vryf en iemand anders onderhoudend met haar gesels. O en warm melk in ‘n bakkie in die bad is ook nie sleg nie. Dit kon koninklik word.

Griet het daardie nag amper niks geslaap nie. Lodewyk het hoofpyn en akute depressie gehad, en was botweg de moer in omdat hy hom laat ompraat het om nog diere aan te hou. Griet het soos ‘n psigopaat ‘n totale gebrek aan enige skuldige gewete ervaar. Sy was en is lief vir Wolfie, floreer op verpleegster speel (vir diere), en verstaan Wolfie se persoonlikheid. Dis haar lewe om klein hondjies groot te maak. Met die honderverkopery het sy alle voornemende eienaars met ‘n houtoog gestaan en uitkyk en seker gemaak niemand neem vir Wolfie nie. Want niemand het gelyk of hulle daardie hondjie sou verstaan nie. Tog so jammer sy het wiskunde gedop in standerd sewe, anders kon sy veearts word. Klein Fauna en Flora, die tweeling, het geween dat hulle oë so rooi was soos fonteinpaddas.

Griet was ferm. Sy het haar gaste geskakel, (die einste Professor en sy vrou wat ‘n nederige ongeveer seshonderd en vyftig kilometer van Pretoria afgelê het om te kom hallo sê), en hulle in kennis gestel dat aandete in sy maai sou wees. Om die waarheid te sê, sy het sommer voorgestel dat almal gaan uiteet, behalwe Lodewyk die Derde, wat ‘n manjifieke depressie gehad het  en absoluut geen eetlus nie. Sy en haar dogters het so armlastig gelyk dat die Professor en sy lieflike gade hulle ontferm het en die rekening betaal het. Voor klein Flora of groot BlackBessy weer kon huil. Om vadersnaam.

Die dag daarna het Griet om halfses opgestaan, en haar hele huis se vloere met ‘n mengsel van vloerseep en Dettol gewas. Wolfie kon nie bekostig om verdere infeksie op te doen nie. Sy het Wolfie na die veearts geneem wat nou op diens was, en hy het ‘n toontjie afgesit. Hy het genoeg antibiotika in Wolfie ingespuit dat sy dadelik SuperWoof geword het, die been verbind en Wolfie op ‘n mengsel van Valium en Red Bull Gives You Wings geplaas. Griet het die Professor en sy vroutjie voorlopig gegroet, hulle sou gou see toe vir drie dae. Sy het alle wasgoed en komberse gewas,haar huis gespring-clean, en als gestryk wat voorkom. Halfelf die aand het sy besef sy gaan nooit slaap nie, want as sy haar oë toegemaak het, het sy flashbacks gekry van skietongelukke. Toe maak sy die Professor se vrou se bottel wyn oop en drink sommer twee glase en vat Wolfie saam en gaan slaap in die spaarkamer.

Nou wag Griet. Ousus BlackBessy is weer versorgingshuis toe. Fauna is terug van tjommies af. Flora het bietjie gaan uitslaap. Lodewyk het vir Griet gaan klere koop om haar bietjie te bederf, want hy het gesien sy gaan binnekort by Frail Care opgeneem word as iemand nie haar Florence Nightingale streep bewonder nie. En more gaan Griet en Wolfie die dokter spreek. Wolfie mag dalk die been verloor. Maar Griet het hoop.

Vanoggend in die kerk toe skuif Griet se beste vriendin nader en fluister: “Daar was mense wat ‘n Doberman gehad het. Hulle het ‘n skyfie in sy nek ingeplant want hy het ook alewig alles gaan verken op hulle plaas. Eendag toe raak hy vir drie dae weg, en toe vind hulle hom deur middel van ‘n helikopter in die berge. Hy het net drie bene en hy het gaan bergklim. Toe hak sy een been tussen die klippe vas. Hy was bietjie ontwater, maar hy was fine. Die baas sê  daai hond is ‘n hond soos geen hond nog ooit was nie. O ja. Sy naam is Tripod.”

Na kerk, toe Lodewyk vir Griet winkel toe neem, kondig hy aan dat Wolfie se naam moet verander. (Lodewyk was nie naby die kerk nie, hy het nie daarna gevoel nie.) Lodewyk se vader se naam was Wolfgang en Vader het sy voet verloor. So die naam Wolfie moet wyk, En in CNA kry Griet toe ‘n ingewing. JODY SCHECKTER… Die hond gaan JODY gedoop word. Want niks, maar niks, breek haar spoed nie.

Lank lewe lewenslus!

Met betrekking tot liefde

Griet is ‘n sucker. Van kinderdae af. Sy het geen weerstand teen enige iets met sagte ogies, ‘n afhanklike gesiggie  en ‘n behoefte aan kos of liefde nie.

Eintlik is sy plein ongebalanseerd, en het waarskynlik sielkundige leiding nodig. As kind het Griet ‘n gril gehad in poppe. Eintlik nou nog. Dis die mees grillerige ding op aarde om in ‘n dooie plastiekgedoente se gesig vas te kyk, met ogies wat verby jou staar, en dan maak die ogies nog “klieks” as die pop se oë toegaan. En plastiekhare hoort in riller-flieks. Griet gril haar sommer hoendervleis. As jy onder die Frankenstein se rok inloer, werk haar bene met skarniere, en as jy haar in ‘n bad druk, loop daar water by haar arms en bene uit. Popspeel is in die besonder ‘n stokperdjie wat psigopate behoort te beoefen, sodat almal kan weet daar is êrens groot fout. Deesdae kan poppe praat ook. Magtag dis g’n wonder iemand het Chucky uitgedink nie.

Maar klein diertjies? Bring. Bring. En so eindig Griet weereens op met ‘n dieretuin op ‘n dorpserf.

Breggie, die maltees wat gekruis is met ‘n wire-haired terrier. Breggie is nie MOOI nie. Haar lyf is lank, haar hare dun en skraal en krul op snaakse plekkie. Maar Breggie het ‘n besonderse glimlag wat sy vir enige iemand wys, enige tyd. En sy is baie slim. Sy kan trieks ook doen, en is Griet se stiefseun se gunsteling, want sy spring deur hoepels.

Schatzi, die Schnautzer, is deur die Pa van die huis aangeskaf net na die Pa en die Ma se troue. Die ding is so swart, jy kan nie sy kop onderskei van sy lyf nie. Griet het nie erg aan die hond nie, snaaks genoeg. Dis die een hond met wie sy in haar lewe nooit ‘n band kon vorm nie, en wie se persoonlikheid eintlik glad nie vir haar ‘n persoonlikheid is nie.

Dan is daar Abby. Griet het haar op ‘n plaas raakgeloop. Sy is ‘n Labrador en so dik soos ‘n dubbeldekkerbus. Om die waarheid te sê, ingeval sy so dik word dat sy dalk haar heup uit lit ruk, lê sy veiligheidshalwe en eet die bak leeg. Griet weet dat alle verhale oor gidshonde eenvoudig leuns is, blote truuks om die mens te kry om die soort hond aan te hou en vreeslik duur vir hulle te betaal. Want as Abby ‘n kind was, was sy in die ekstra vreeslike spesiale klas. Haar lift gaan nie tot op die boonste verdieping nie. Kortom, sy is so dom soos grond. Die enigste tyd wanneer sy weet hoe om te sit, is as sy kospapiere hoor. Sy gaan sit buite en blaf vir die maan. Met die verskil, sy blaf wanneer die maan NIE skyn nie. So Griet en familie het haar eenvoudig net onvoorwaardelik lief.

Na ‘n kuiertjie in die bose Johannesburg, kom Griet huis toe en kry ‘n aantal onaangename verassings in ‘n ry. Sy sal volstaan met die feit dat daar toe weereens by die bure ingebreek is, en sy toe net daar besluit om haar beste vriend van kinderdae terug te roep. Jock was ‘n bull-terrier reun. Swart en wit, met ‘n spesiale wit vlek oor sy oog, wat Griet se ma die horries gegee het. Want elke keer as Jock nie wou luister nie en Ma Gertruide aan’t gille gegaan het, het hy so skuins teen sy neus af vir haar gekyk en sy wit oog het pienk geword soos hy haar begluur het. Jock en Griet was innige vriende. Griet het haar ma ook gereeld aan die skree gehad, so sy en Jock het hulle maar buite besig gehou. En ‘n dik, dik vriendskap ontwikkel.

Die enigste ding was, ‘n Jock of Jacqueline moes per internet bekom word. En net daar raak Griet smoorverlief op ‘n foto. Sy ry wéér al die pad Pretoria toe, en gaan haal Jacqueline, alias Tayla.

Tayla word twee jaar oud, en moet asseblief een keer kleintjies kry. Sodat Griet en gesin een van haar kindertjies kan hê as sy doodgaan. Bullies word nie baie oud nie. Die familie sal ‘n reuntjie hou, en voor dit tyd is vir hom om uit te klok, sal hulle sorg dat daar weer ‘n jong nasaat is. Want Tayla is kosbaar.

383

Gmff. Sy het eenkeer kleintjies gekry, en toe Griet een goeie dag nie te mooi oplet nie, toe is sy weer swanger. En Griet se tweeling skree moord, roof en brand, elkeen wil ‘n babetjie hou. Raasbek hou toe ‘n raasbek baba, en Sagte Sussie hou ‘n sagte baba. En sagte baba val van die bed af en maak haar beentjie seer. Sy benodig nou pynpilletjies, sagte kossies, baie ekstra liefde en sorg. Waarmee Griet natuurlik uitstekend is, en met plesier uitstort op besige klein Wolfie.

En so toer Griet nou. Tussen haar drie kinders, 8 honde, 2 katte, manlief, die kantoor aan huis, die maatjies wat oorkom in skoolvakansie, en haar beroep, teologiese navorsing. Mense wat Griet ken, merk op dat sy anders lyk deesdae. Sommige noem dat sy “jonger” voorkom. Dis omdat sy haar hare stomp af laat sny het, want haardroërs op bedkassies kan op klein hondjies val en verdere veearts-rekeninge veroorsaak. Griet het ook gewig verloor. Behalwe vir ronddraf agter almal aan, buk sy heelwat. Om drolletjies op te tel en piepie op te vee, as die leser dan nou móét weet. Sy eet ook minder, want daar is eenvoudig nie tyd daarvoor nie. En dit is ook half onaangenaam as sestien ogies die pad van jou bord na jou mond met intense belangstelling dophou.

Hierdie alles in die naam van liefde.

Griet leer nooit.

O Gaats, Griet!

Dis die eerste week van die vakansie. Almal wil mooimaak. Wie op hierdie aarde, veral in ‘n sprokiesdorpie soos Freedom Town, kan ses weke lank asvaal en sonder glitter deur die jaareind-vakansie ploeg?

Dubbel die mooimaak, as jy ‘n tweeling het. En trippel dit, as jy drie dogters het. Griet sien met bekommernis dat haar salaris nie vertrippel het nie. Sy het ‘n paar baba-bullterriers verkoop. Maar dit is ook so dat die jaar se klere-rekeninge hul toppunt bereik het. Dis glad nie moeilik om ‘n kaartjie leeg te koop as jy drie tieners het nie. Drie weke voor die skool eindig het twee pare skoolskoene gebreek. Dan was daar natuurlik die tallose jaareind-funksies, prefekte-funksies, klaspartytjies, afskeid van maats wat gaan trek, afskeid van onderwysers wat weggaan, te veel om te noem. En elkeen het óf ‘n bordjie koek of ‘n presentjie of ‘n afskeidsuitrusting vir ‘n okkasie nodig. Weet die onderwysdepartement Griet en haar vriendinne se dogters loop gevaar om al dik te word vóór Krismis??

Griet self voer lewenslank al oorlog teen oorgewig. Haar spruite het nog nie die verstand en die lydensvermoë om maande se dieet en kilometers se gehardloop deur te maak nie, laat staan nog die motivering. Griet is van geboorte af ‘n “fighter”, soos haar eerste liefde gesê het. Menende iemand wat doel stel en êrens heen mik. Haar dogters is kunstenaars en neig ietwat na hippies, en almal weet hippies eet groen koekies en lag oor die wêreld se probleme. En veral hul eie.

“Mamma,” kom vra Griet se jongste. Haar blou oë knip-knip en sy glimlag soos ‘n engel oor die geboorte van ‘n besondere soet kind. “Kan ons my naels laat mooimaak vir die vakansie? ASSEBLIEF.” En soos dit nou maar is, stop Tannie Sherryl en Oom Christo uitermate, totaal en al heeltemal per ongeluk, toevallig op daardie oomblik voor die deur. Hulle kom gou ‘n koffietjie drink by Griet, en Tannie Sherryl verneem of Griet haar dalk môre na die haarkappersalon sal neem, want Oom Christo het die motor nodig. Griet stem in en Klein Fauna se glimlag skitter. Griet is baie bekommerd oor die skitterende glimlag, maar kuier beskaafd klaar.

Die gaste is net mooi afgesien, toe Klein Griet sommer op die tuinmuurtjie kom sit, Groot Griet aan die skouers neem, diep in haar oë kyk en sê: “Het jy gesién hoe mooi lyk tannie Sherryl se naels?” Griet word sommer yskoud. Ja. Sy het gesien.

Daar klim ‘n duiweltjie agter Fauna se oor uit en kom sit in haar linkeroog. “Sál sy my naels doen as ek haar mooi vra? Sy doen dan naels vir troues. Come on mammy. Jy het self so gesê. Sy is Jesus se kind, onthou.” Dit lyk vir Griet asof dit baie gevaarlik kan wees om Jesus se kind te wees, veral as jou tweelingsussie, Flora, ook mooi naels vreeslik ter harte neem. Sy noem dat die jong dame dan maar self met die tannie moet onderhandel, aangesien die tannie vir Griet neem vir ‘n melkskommel na die haarsny.

Die volgende môre is Fauna slaggereed. Haar tande is met Aquafresh se Superblink geborsel, en sy gaan ook sommer hare sny, wat. Alles wat tannie Sherryl doen, doen sy saam, want die tannie lyk soos Jennifer Lopez. En haar ma…. wel haar ma lyk soos Ou Griet. Verstaan?

Terwyl Ou Griet en Jennifer gesellig sit en gesels oor ‘n koppie haarsalon-koffie, en verneem wat is die nuutste metodes om ietsie vleiends met mens se hare te doen (vir die ouer gesig, natuurlik), sit Fauna gou ‘n pienk haarstukkie in. Net so vinnig terwyl Ou Griet nie kyk nie, sodat sy agterna ‘n epileptiese aanval kan kry buite die salon. Sy neem self die geldjie uit die beursie, betaal baie selfstandig en sê selfs dankie, asseblief en tot siens en waai vir almal. Toe Ou Griet verneem hoekom die bedrag dan nou aansienlik meer is as gewoonlik, swaai sy haar kop soos My Little Pony, en Griet kap amper om. En dis seker wat toe aanleiding gee na die ongeluk in die Spur en….Die Nuwe Suid-Afrika Ongeluk Wat Nooit Moes Gebeur Het Nie.

Effens duiselig van die helder neonpienk, en ook effe gedisorienteerd, stap Griet voor. Goed met rigting, was sy nog nooit. Sommige dae verdwaal sy tussen haar eie kombuis en garage, veral as sy ingedagte is. Agter haar stap Fauna. Met ‘n grinnik wat strek reg rondom haar kop. Sy lyk soos ‘n pienk prinses, en haar voorkoms sê “My stepmother is an alien” en dat Griet dié stepmother-alien is. En agter almal kom Tannie Sherryl-Jennifer Lopez aan.

Griet stap vinnig. Trouens, alles wat sy doen, doen sy vervlaks vinnig. Sy het net ‘n eerste en ‘n vyfde rat.  En die kelnertjie, ‘n klein Baby Jake Matlala, draf met drie pragtige goue voortande en ‘n spyskaart nader en probeer plek aanwys. Ongelukkig merk Griet nie op dat hy ‘n ‘trainee’ is en nog regtig onseker van homself nie. Sy het ontsaglik simpatie met sulke omstandighede. En dis hoekom sy omvlieg so in haar loop om vir Sherryl-Jennifer te sê dat ‘n sekere tafel baie gemaklik lyk om by te sit, en dat sy daar gaan plaasneem. En toe neem sy met verbasing waar dat Baby Jake verdwyn het.

Sherryl Lopez glimlag ‘n verstommende glimlag. Die ganse Spur verkyk hulle. Fauna kruip êrens weg, en Griet sien dat die personeel tot stilstand gekom het. Selfs die gaste se koppies en vurke hang in die lug en mense kyk haar verstom aan. Toe sien sy wat het agter haar gebeur.

Met die vinnige omswaai om met Sherryl Lopez te praat, het haar handsakvir Baby Jake getref. Die ding is, die handsak was op haar heup, aangedryf was deur die swaartekrag van haar boude. Wat tot gevolg het dat Baby Jake plat op ‘n Spur bankie geland het, en verstom daar sit. Soos verstom soos Esegiël langs die Kebarrivier.

Griet wonder of sy hom moet klap. Hy lyk regtig of hy katatonies geskrik is. Sy gaan staan voor hom en skud haar kop. Hy skud sy kop ook. Toe glimlag sy. Hy glimlag ook. Sy lag. Hy lag ook. Alles wat Griet doen, doen Baby Jake. Hy het konkussie opgedoen. Hy is nie meer homself nie, hy is in sy maai.

Griet skraap haarself bymekaar. Sy help mnr Matlala op aan sy hand, en stel nederig voor dat hy voor loop en die die plek aanwys. Sy gluur Faunie met die ponieperdjie hare aan, en belowe om elke neonpers draadjie op elke tand self af te haal as sy nou iets sê. Sy kyk Jennifer Lopez heeltemal mis. Sy merk net op dat Mev Lopez haar sonbrille opgesit het en ‘n sneesdoekie onder haar neus hou. Sy het seker skielik verkoue gekry van die skok.

By die tafel gekom, bestel almal hul melkskommels. Fauna onderhandel ‘n prys vir haar naels. Wat insluit dat sy vir ‘n week lank haar ma moet help in die huis, anders skuif die naels se prys met vyftig rand op. En Griet dink aan die liedjie van “I had a dream” en sy weet as sy ooit ‘n droom gehad het om ‘n dame te wees, kan sy daai droom nou maar heeltemal koebaai soen.

GRIET SE KAAS-EN-WYN KURSUS

Jare en jare gelede, toe die wereld nog jonk was en Griet nog menthol-sigarette gerook het sonder om soos Gehenna te ruik (of plooie te kry), sexy gelyk het in ‘n kort rok en kon wegkom met net maskara aan haar gesig, toe het sy ‘n “diep” kursus bygewoon.

Vreemd. Want Griet was glad nie in ‘n baie diep fase in haar lewe nie. Sy was eintlik maar ten diepste geinteresseerd in haar voorkoms, en hoeveel mans sy met die voorkoms kon beÏndruk sonder om tegnies ontrou te wees aan haar eie man. Wreed en waar, maar die lewe het haar goed en deeglik teruggeklap en sy het opgeeindig as die pampoen en nie Aspoestertjie nie.

Tydens hierdie gevaarlike fase kry Griet toe ‘n boek in die hande. Die titel: ‘Who moved my Cheese?’ Sy begin dadelik lees, want vir haar beteken enige iets met Kaas noodwendig ook Wyn. Sy is besig om ‘n kursus te doen in die Kaapse Wynmeesterskuns, wat haar gesellig lighoofdig maak op Woensdagaande – wanneer ses wyne geproe en bespreek word. Griet blink nie noodwendig uit in die kursus nie, maar sy blink uit in die konsumpsie van die wyn (en  meegaande verversings.)

Griet verstaan feitlik nie ‘n snars van die boek wat sy lees nie, behalwe dat twee mal muise met tekkies aan weet hoe om te hardloop waar daar kaas is. En dat twee ander te lui is om die kaas te gaan soek, en hulleself in ‘n depressiewe en bedroewende toestand  in sit en stry. Sy verstom haar, want as sy honger is sal sy enige iets doen om kos in die hande te kry. Punt klaar. Griet het ‘n gesonde aptyt. Die filosofie ter sprake gaan geheel en al by haar blonde kop verby.

Sy lees die boek klaar, en vergeet daarvan. En haar lewe stap aan, en Griet val halsoorkop van een moeilike situasie binne in ‘n ander een.  Eintlik val sy nie, sy katapult  soos die “rides” by haar dorp se Mayfair-pretpark fees.En nes sy meen sy is nou finaal in haar glorie, dan tel iets of iemand haar weer op ‘n berg, net om haar weer soos ‘n frisbee ‘wieeeeeee’ te laat los. Sy huil en skree en trek haar hare in knolletjies uit haar kop. Sy beseer haar brein soos sy dink. Sy hardloop na komkrimpers wat haar geld steel en vir haar se: “Mmmm…. dus se u dat….”

Griet gaan doen selfondersoek en studeer teologie, ‘n hele paar jaar. Sy word diep en ernstig. So nou en dan kom haar vrolike kant nog steeds uit, want sy kan ‘n grap nie weerstaan nie. Maar Griet doen goed, want sy is op ‘n beter roete. Tot die dag dat Griet se Professor sowaar weer vir haar ‘n boek pos. Suiwer perongeluk is dit toevallig weer die gewraakte “Who moved my Cheese”.

Griet gaan sit op die gras.  Baie, baie versigtig maak sy die eerste bladsy oop. S-T-A-D-I-G begin sy lees.

Toe sien sy dit. Die hele probleem in haar lewe was al die tyd nie dinge wat so haastig verander het nie. Om die waarheid te se, sy is goed met omstandighede wat draai. Sy is goed met kop-onderstebo-wees in pretparke. MAAR HOEKOM DE JOOS WONDER SY ALTYD AGTERNA OF SY NIE ANDERKANT TOE MOES BEWEEG HET NIE??? Griet se probleem is nie die kaas wat weg is nie, haar probleem is “WHAT KIND OF CHEESE DO I WANT?”

Toe gryp Griet ‘n papier. Heel bo-aan skryf sy:
GOED WAARVAN EK HOU.

Eerste skryf sy:
1. EK HOU VAN BLOU. Want Griet het in haar kinderdae haar kniee deurgesmeek vir ‘n blou kamer, en sy is hiper allergies vir pienk.

2. EK HOU VAN MANS. Sy het ‘n kortverhaal gelees wat verduidelik het dat,as mens sestig jaar terug kon se mans is vir jou interessant, mens dit vandag nog mag sê. Sonder enige perverse bybedoelings. Dis interessant is om te sien hoe kam mans hulle hul hare (die wie nog hare het), wie groet wie eerste, watter een is die sterkste, die snaakste, die stilste, die slimste, en wie se vrou sit op sy kop.

3. EK HOU VAN BROOD. Griet se grootste begeerte is om ‘n hele witbrood met vars botter en appelkoosjam alleen in ‘n hoek te gaan sit en opeet, glad nie skuldig te voel nie, en nie ‘n happie met iemand hoef te deel nie.

So hou sy aan skryf. En later word dit maklik om te sê waarvan sy hou en waarvan nie.

Sien, Griet het grootgeword in ‘n wereld waar sy nooit kon kies nie. Sy moes vat wat sy gekry het. En as sy dit nie wou vat nie, was’n pak haar voorland. Baie maal het sy  Kaas gevra, en meel gekry.

As jy nie eers weet van wat se soort kaas jy hou nie, hoe kan jy weet of iemand dit geskuif het? Maar as jy weet waarvan jy hou, dan soek jy dit, al het iemand dit tydelik weggesteek. En as jy dit kry, lag jy oopbek.

GRIET-SE-OORSRONG

Griet moet haarself bekend stel. Veral vandat sy met ‘n skok verneem het dat haar naam dieselfde is as die skuilnaam van die vermaarde skryfster, Marieta van den Vyfer. Griet wil dit graag baie, baie duidelik maak dat sy glad nie in kompetisie is met Marieta nie.

Griet is ‘n doodgewone ma, wat woon in ‘n doodgewone plattelandse dorpie. Sy het ‘n dogter van so om en by een en twintig jaar, en is geseën met ‘n buitengewone kreatiewe tweeling (wie agt jaar later opgedaag het).

Dis tydens een van die tweeling se prysuitdelingsessies dat hierdie gewone ma ‘n Griet diep in haarself ontdek het.

Op die betrokke prysuitdeling, het kinders links  en regs trofee ontvang. Hierdie doodgewone ma het langs haar doodgewone eks-man gesit, en beide het hulle verwonder aan die intelligensie van ander mense se kinders, toe die skoolhoof skielik aankondig dat die “Griet Swart Wisselftrofee” vir Geskiedenis nou uitgedeel sou word. Sy en die tweeling se Pa het mekaar aangegaap, en het terstond in ‘n klipharde lagbui uitgebars wat by beide verander het in ‘n ernstige tering-agtige hoes. Voor sy met daardie trofee huis toe sou moes stap as kind, het sy waaragtig waar liewer Geskiedenis gedruip.

Stel jou dit voor. Ma en Pa sit in die sitkamer. Sondagmiddag en Ouma en Oupa en Tant Koekie en Oom Ben en die Nefies en die Niggies kom oor. En Pa maak keelskoon en sê ewe trots: “Hmm. Nou ja. En daar wen Sofia toe die Griet Swart wisseltrofee vir Geskiedenis”. Ek skaam my so dood, ek klim liewer deur my kamervenster en vlug as ek die gaste sien aankom.

Daar is egter nog ‘n geheim ook aan die saak verbonde.

In die giggelende, hoesende Griet se besige verlede, was daar darem een ding wat sy goed kon doen. Verskriklik, vreeslik uitstekend goed. Sy kon vinniger en meer lees as enige kind in haar klas. Sy het gelewe vir lees. ‘n Juffrou ontdek en ontgin toe die gawe, en sy word onmiddellik ingeskryf vir  ‘n kunswedstryd. Tydens haar eerste deelname wen sy sommer ‘n eerste prys, ‘n goue A, toegeken deur ene Miems de Bruyn, van Nommer Asseblief faam.

Goeie talent moet ontwikkel word, en die onderwyseresse staan tou om Griet te bespreek vir die die laaste periode op ‘n  Vrydagmiddag. En watter storie is daardie jare gewild, bekend, selfs beroemd? Liewe Heksie. Griet leer woerts warts om liewe Heksie se stem na te maak, so deksels oulik, dat haar pa vir sy sexy jong vroutjie beduie hoe sy maklik kan weet as sy dogter bel. Al wat sy moet doen, is om te hoor of Liewe Heksie op die foon is. In alle geval, Blommie en Kwaaikie Kabouter se stemme volg, en Karel Kat ook. Griet, die perd, is in besonder glad nie ‘n probleem nie.

Dis met die gedagte aan Griet-die-perd, dat Griet toe amper van haar stoel afval, veral toe sy verneem dat haar perd nou ‘n wisseltrofee in die Geskiedenisklas geword het. Sy is terstond huis toe, en het haar lewe deeglik in oënskou gaan neem. Iewers het sy iets gemis. Erens het iets aan haar deur kom klop en sy het dit nie gehoor nie. En toe gaan die lig vir haar op.

Ons leef nie meer in die era van boekvoorlesings nie, behalwe vir blindes. En dis gewoonlik ook net die Bybel in Zoeloe. Vir Zoeloe sien sy nie kans nie, sy leef tussen hulle en een woord is al ses-en-sestig letters lank en kan twaalf dinge beteken. Nee, glad nie. Skrýf is die oplossing.

Vir publiek skryf sien sy egter nog nie heeltemal kans nie. Griet was ietwat van ‘n dowwe perd in Liewe Heksie se verhaal. As sy dit nou nie mis het nie, was Griet ‘n holrug perd, wat nie altyd mooi wou teruggetoor word nie. So tot tyd en wyl sy geolie raak in haar kuns, bly Griet Anoniem. Daarna kan sy Werklikheid word.

Griet pluk haar skootrekenaar oop. Sy begin stories tik en dis vir haar verskriklik lekker. En sy teken alle apologie aan teenoor alle beroemde skrywers wat in Frankryk bly, want sy bly in Kwa-Zulu Natal en eet nog Transvaalse mieliepap as die gier haar pak.